آلوده کننده های هوا

آلوده کننده های هوا:
الف)تقسیم بندی ها و الگوها
مهم ترین آلوده کننده ی هوا در شهر های صنعتی شامل منواکسید کربن(۵۰٪)، دی اکسید سولفور (۱۸٪)، هیدروکربن ها(۱۲٪)، ذرات معلق مانند ذرات دود(۱۰٪) و اکسید نیتروژن (۶٪) می باشند.
آلوده کننده های هوا تاثیرات بسیار زیادی در بیماری های ریوی، برونشیت و سرطان ریه دارند.

ب) منواکسید کربن:
منواکسید کربن co یک گاز بی رنگ و بی بو است که برای اتصال به هموگلوبین با اکسیژن رقابت نموده و تمایل آن ۲۰۰ برابر بیشتر از تمایل اکسیژن برای هموگلوبین است.
۱-آثار:
منواکسید کربن باعث هیپوکسی میشود، ابتلا به سر درد و به دنبال آن گیجی، کاهش دید، تاکی کاردی، سنکوپ، کما، تشنج و مرگ است.
هیپوکسی طولانی مدت می‌تواند صدمات غیر قابل برگشتی در مغز و قلب ایجاد نماید.در معرض بودن با Co در دوران خاصی از بارداری که با رشد جنین است باعث مرگ جنین یا نقص شدید غیر قابل برگشت جنین همراه باشد.
۲-درمان:
خارج نمودن منبع co و اکسیژن ۱۰۰٪ درمان اصلی این‌مسمومیت است.مصرف اکسیژن با خلوص بالا خروج Co را به شدت تسریع می‌نماید.

ج)سولفور دی اکسید:
So2
یک گاز بی رنگ و محرک ناشی از سوخت فسیلی است.
۱- آثار:
در تماس با مخاط تولید اسید سولفوروس مینماید، این اسید مسئول بیشتر آثار پاتولوژیکی آن می باشد.
تحریکات ریه و چشم( مخصوصا در افراد مبتلا به آسم)اصلی ترین نشانه های تماس است.
وجود ۵-۱۰ ppm از آن برای ایجاد برونکواسپاسم کفایت میکند.
تماس شدید میتواند منجر به ادم ریوی شده،تماس مزمن اما در سطح پایین با آن باعث بیمارس های قلبی-ریوی میشود.
۲-درمان:
خروج منبع so2 و از بین بردن تحریکات و التهاب هدف اصلی درمان است.

د)اکسیدهای نیتروژن:
نیتروژن دی اکسید No2یک گاز محرک قهوه ای است که معرف این گروه می باشد و حاصل آتش سوزی است و در سیلو های کشاورزی تولید می شود.
۱- آثار:
این گاز باعث تحریک عمیق ریه ها و ادم ریوی می شود.کشاورزان در معرض غلطت های بالای این گاز در سیلوهای در بسته ممکن است به علت ادم ریوی شدید حتی کشته شوند.تحریکات چشم ها، بینی و گلو شایع است.
امروزه مهم ترست منبع فراهم شدن اکسید های نیتروژن از جمله No2 ترافیک های شهری ناشی از وسائل نقلیه و کامیون هاست.
۲- درمان:
برطرف نمودن التهاب و ادم ریه ضروری است.

ه) ازون
ازون(O3) یک گاز محرک آبی است که در هوا و دستگاه های تصفیه آب و در میدان های برقی تولید میگردد.
۱-آثار:
در معرض بودن با این گاز به مقدار 0.01-0.1ppm باعث تحریک و خشکی غشاهای مخاطی می شود. عکلکرد ریوی ممکن است در غلظت های بالا مختل شود.در معرض بودن مزمن منجر به برونشیت، آمفیزم، فیبروز ریوی و برونشیولیت می شود.
۲-درمان:
روش هایی که در جهت کاهش التهاب و ادم ریوی موجود است، تأکید می شود